Nagranie 19: Małe kroki

---

Czasem człowiek łapie się na tym, że czeka na wielkie zmiany.
Jakby miały przyjść z fanfarami.
Jakby nagle miało wszystko kliknąć, przełamać się, zmienić tor.

A tymczasem zmiana… zmiana dzieje się inaczej.

Cichnie coś w środku, co wcześniej wrzeszczało.
Nie odzywasz się, gdy zwykle byś skomentował.
Przepuszczasz złość, zanim urośnie do wybuchu.
Śmiejesz się – i to nie po to, żeby coś ukryć, tylko tak po prostu.

Zauważyłem, że od kilku dni… coraz mniej udaję.
Coraz rzadziej gram twardziela, który wszystko wie, wszystko umie i nikogo nie potrzebuje.
Coraz częściej czuję się tu naprawdę obecny.

Wczoraj na przykład… był nowy chłopak w grupie. I to ja, razem z innym chłopakiem, pokazywaliśmy mu ośrodek. Mówiłem, gdzie jest kuchnia, jak działa plan dnia, jak wygląda pierwszy tydzień.
I nie robiłem tego na pokaz. Po prostu chciałem, żeby poczuł się mniej zagubiony niż ja, kiedy tu przyjechałem.

Wcześniej nie wyobrażałem sobie, że mogę być dla kogoś wsparciem.

Dziś kończę nagranie szybciej, bo mam dyżur w kuchni. Nie narzekam – nawet cieszy mnie ta normalność.
Ta codzienność, która nie musi być ucieczką, obowiązkiem czy karą, ale częścią życia.

I jeszcze coś…
Zosia.
Wczoraj zadzwoniła.
Nie mówiła niczego szczególnego – że się uczy, że z babcią były na spacerze, że dostała cztery z klasówki.
Ale jej głos…
Ten głos był jak znak.
Jakby coś we mnie się uspokoiło.
Jakby moje dziecko wiedziało, że coś się zmienia. I chciało przy tym być.

Ale…

Zdaję sobie też sprawę, że ta lekkość, to nowe uczucie pewności – może być zdradliwe.
Terapeuta mówił dziś, że czasem, gdy zaczynamy czuć się lepiej, wraca złudzenie kontroli.
Że „już ogarniam”, że „jestem silny”, że „dam radę bez pomocy”.

I muszę to mieć z tyłu głowy.

Bo to jeszcze nie koniec.
To dopiero dziewiętnasty dzień.
A ja mam całe życie przed sobą, które wymaga czegoś więcej niż tylko niepicie.

Chcę naprawdę żyć. Ale jeszcze nie wiem, co to znaczy.